โลกเข้าสู่ยุค 2000 ไปแล้ว บางท่านอาจมีคำถามผุดขึ้นมาในใจว่า ทำไมเรา ต้องมานั่งศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่นไทยกันอีก เพราะปัจจุบันเครื่องจักรกลและเทคโนโลยี ดูจะสามารถแก้ปัญหาทุกสิ่งทุกอย่างของงานสถาปัตยกรรมได้แล้ว หากตอบคำถามนี้ อย่างสั้นที่สุดก็คือ เราจะชนะทางวัตถุกันไปทั้งหมดทำไม หากจิตใจเรายังไม่เป็นผู้ชนะ ซึ่งท่านศาสตราจารย์ โชติ กัลยาณมิตร บรมครูทางด้านสถาปัตยกรรมของเมืองไทยอีก ท่านหนึ่งได้บันทึกคำคมไว้ในหนังสือ สถาปัตยกรรมไทยเดิม ความว่า ในอดีตนั้น ผู้คนที่เดินผ่าน หน้าวัดจะแหงนดูความแพรวพราวของช่อฟ้าใบระกาและความงดงาม ของหน้าบันโบสถ์ด้วยความศรัทธาและประทับใจ เมื่อเข้าไปในโบสถ์หรือวิหาร ทุกคนก็ จะแหงนหน้าขึ้นมองดูพระประธานด้วยความศรัทธา หรือได้เห็นภาพเทพบุตรและเทพ ธิดาเหาะลอยอยู่บนส่วนสูงของผนัง แต่ในปัจจุบันนี้ คนที่ประกอบกิจการอยู่ในอาคาร ธุรกิจหรือผู้พักอยู่ในโรงแรมหลายๆชั้นในเมืองหลวง ก็อาจจะก้มลงมองสิ่งที่เคยแหงน หน้าขึ้นมองด้วยความศรัทธาในสมัยก่อน สิ่งที่กล่าวมานี้ทำให้เรามองเห็นความแตกต่าง ในด้านจิตใจและในด้านวัตถุที่เราเลือกในปัจจุบัน กับจิตใจและศรัทธาของคนไทยใน อดีต
อ้างอิงจาก 108 คำถามเรื่องบ้าน กับสถาปนิกไทย โดย คุณยอดเยี่ยม เทพธรานนท์
